donderdag 22 juni 2017

Zonnekloppen in stijl: zet eens een broek op je hoofd!

Het was al lang, heel lang geleden dat ik nog eens van recykleren deed.
Dat het echt té lang geleden was, besefte ik toen ik deze blogpost bij Resaarcle las.
Hoog tijd om daar nog eens wat aan te doen!
Bij recykleren denk ik om één of andere reden altijd in eerste instantie aan mijn oude, versleten (ok, eerlijk, te klein geworden) jeansbroeken. Ook deze keer weer. Maar bij gebrek aan kerststemming en gebrek aan kinderen die nog klein genoeg zijn om in een kleedje van weinig stof te passen, moest ik een andere richting uit. Met de zomer, die zijn tijd vooruit is dit jaar, en nog veel warme, zonnige dagen in het vooruitzicht geeft, leek een zonnehoedje wel ideaal.
Het patroon vond ik in het Grote Naaiboek van Femma. En de stof dus in mijn doos met versleten broeken. Om het geheel een beetje op te fleuren, naaide ik er een zilveren glitterlintje op. A girl has to shine, is het niet? 😉  
 
Laat die zomer nog maar heerlijk lang duren!!!
Enne, wie nog toffe recykleer-tips heeft: laat ze gerust hieronder weten. Mijn doos oude kleren loopt over ... 😉

donderdag 8 juni 2017

Chicken Run

Voor mijn verjaardag zou ik kippen krijgen. Dat wist ik al vanaf het moment dat we verhuisden naar ons huisje op den buiten. Maar om er toch nog een beetje een verrassingsaspect bij te creëren, ging Manlief mijn kippies stiekem met de kinderen bestellen. Ik had dus geen idee wat ik kon verwachten, maar durfde vertrouwen op hun goeie smaak 😊

De beestjes mochten opgehaald worden de week na onze vakantie in Spanje. Dus voor we op verlof vertrokken, ging Manlief nog volop aan het timmeren aan een ren. Redelijk last minute bestelden we nog een echt hok ook (met dank aan Dietemiet voor de kippenhok-tip!). En toen was het moment daar om de doos, die we in de winkel meekregen, thuis te openen en onze mevrouwen Kip te verwelkomen.
De kinderen doopten hen Mieke Het Kieken en Banana. In de praktijk worden ze echter voornamelijk genoemd zoals Babylief hen aanspreekt, "pippies", want quasi onmogelijk om die twee Mechelse koekoeken uit elkaar te houden en goed te weten wie nu wie is.
De eerste dagen verbleven ze in hun afgesloten ren. Stiekem was ik een beetje bang voor toestanden waarbij de dames zouden ontsnappen en ik ze niet meer terug zou vinden of, iets minder dramatisch, niet meer terug in hun hok zou krijgen. Maar het tegendeel bleek waar. Met moeite kwamen de ladies uit of onder hun stijlvolle hok vandaan. (Ik wil niet denken aan wat dat misschien wil zeggen over de omstandigheden waarin ze hun eerste levensweken doorbrachten...)
Dochterlief was er intussen van overtuigd dat ze vlot kippentaal spreekt. Ze bracht dan ook elke vrije moment door bij de kippenren om de dames duidelijk te maken dat ze rustig naar buiten konden komen en dat er geen gevaar dreigde. En ze luisterden nog ook 😊 Of zou het gelegen hebben aan het eten?
Dat eten bracht ik telkens in dezelfde afgedankte Dick Bruna bekertjes, zodat Mieke en Banana die op den duur zouden herkennen als 'de grote voedselleverancier' en we hen daarmee naar hun hok zouden kunnen lokken. Mission accomplished, want de pippies zien mijzelf zelfs als de grote leverancier. Ha! Als ze uit de ren zijn, moet ik nog maar een voet buiten zetten of ze komen aangesjeesd en volgen me op de voet. Soms tevergeefs, en krijgen ze alleen maar een praatje over het weer. Soms ook terecht, bijvoorbeeld wanneer we bij het onkruid wieden een stel regenwormen of andere lekkernijen tegenkomen. Maar gezellig is het wel, zo wat loslopende kippen in de tuin (op voorwaarde dat je de kippenflatsen her en der erbij neemt). 
Volgens Manlief projecteer ik veel te veel menselijkheid op onze nieuwe huis(of tuin)diertjes, maar volgens mij zijn ze gelukkig en genieten ze intens van hun omzwervingen door en avonturen in onze tuin. 
Bij warm weer nemen ze een zonnebad op de gazon. Ze doen van vliegje-vangen en racen over het tuinpad. Of ze slaan lekker aan het knuffelen. En binnenkort gaan wij hen ook kunnen knuffelen. Ik voel het. Zo aanhankelijk dat die kipjes zijn!
En sinds twee weken leggen ze ook elke dag een ei. Hoera! Lekkere recepten met ei zijn dan ook van harte welkom, shoot!


zaterdag 20 mei 2017

Mitch en Mare matching voor mijn meisjes

Dochterlief zat heel acuut zonder truitjes. Gelukkig lag er nog een vrolijk, licht, superzacht sweaterstofje in de kast: de Birds and Leaves sweater van Lila Lotta, die ik kocht bij Fairytailors. Ideaal voor frisse lente-ochtenden of een wisselvallig tussenseizoen, zoals dat van tegenwoordig ...
Er volgde wat twijfel over de patroonkeuze. Leonora of Mitch, beide sweaters uit La Maison Victor... Het werd de Mitch (LMV 5/2016). Zonder driehoekje, zoals ik bij haar al zag. De mouwboorden knipte ik maar de helft zo hoog. En de tailleboord werd ook met een derde ingekort. Allemaal om het ietsje eleganter, meisjesachtiger te maken.
De stof is echt van de zachtste die ik ooit gevoeld heb. Ook na het wassen blijft ze mooi, met intense kleuren (heel moeilijk goed op foto te krijgen, zo blijkt wel ...), en stevig en even zacht. Als collega-naaisters vertellen over stofjes aaien, ben ik helemaal mee in wat ze bedoelen 😊
Na Mitch was er nog een stukje over. Juist genoeg voor een Mare Babysweater van Spoetniksels voor Babylief. En o, wat ben ik daar stiekem blij om! Dat Babylief nog in een 'Babysweater' past 😊. Met haar 19 maanden is ze uiteraard al geen baby meer, maar ze wordt zó hard veel te snel groot ... laat me haar alsjeblieft nog heel even baby kunnen noemen ...

Babylief kreeg een andere kleur boordjes, zodat we ons zeker niet van sweater zouden vergissen 😉
Het bleek quasi onmogelijk om mijn twee meisjes tegelijk deftig op de foto te krijgen. Zelfs in hun eentje was het al een hele uitdaging om de kleuren te kunnen vangen en tegelijk een onbewogen foto te maken. Dat komt er van als je foto's wil maken op een bed, natuurlijk ... Maar ze zijn werkelijk om op te vreten wanneer ze samen, met hetzelfde truitje aan, kattenkwaad uithalen. U zal me op mijn woord moeten geloven 😊

maandag 15 mei 2017

Hoe we Dochterlief liever leren lezen

Als kind al was ik een echte boekenwurm! Uren kon ik mezelf verliezen in allerlei avonturen en andermans levens...
Roald Dahl.
Marc De Bel.
Heksenkind.
Ronja, de roversdochter.
Maar ook 'De Olijke Tweeling' en evengoed 'De Babysittersclub'.
Heerlijk kinder- en jeugdsentiment ...

Mijn hart deed dus een klein beetje pijn, toen ik Dochterlief na enkele weken in het eerste studiejaar hoorde verkondigen dat ze lezen saai en stom vond. Niet omdat we hier thuis zo prestatiegericht zijn. Wel omdat ik het echt jammer zou vinden voor haar, mocht ze nooit het plezier en de ontspanning ervaren die ikzelf uit boeken haalde, en vaak nog steeds haal.

We zochten dus samen volop manieren om dat leren lezen een beetje leuker te maken. Samen met de juf probeerden we Dochterlief uit te leggen dat vooral het oefenen in het begin misschien niet zo tof is. Maar na verloop van tijd zou ze het écht wel fijn beginnen vinden ... Niet dus! Telkens ze 'moest' oefenen, werd ze een beetje ongelukkig. Wij dus verder op zoek ...

En uiteindelijk, stapje voor stapje, kwam er toch een beetje meer plezier bij het lezen! Hoera!!!

Wat lijkt er geholpen te hebben?

We richtten een apart, knus leeshoekje in. Met een zitzak, kussentjes, dekentjes, alles erop en eraan. Enerzijds om het lezen wat gezelliger te maken. Anderzijds ook vanuit het besef dat het op die manier gemakkelijker is om je volledig te concentreren op het boekje. Want uiteraard lukt dat concentreren minder goed wanneer je broer voortdurend met zijn brandweerwagen, inclusief sirenes, voorbij komt crossen en je kleine zusje aan je voeten komt kriebelen.

Ik maakte ook kussenhoezen voor in de leeshoek. In de zwart-witte stof van Ikea, die je zelf kan inkleuren. Uren was Dochterlief bezig met haar kussentje volledig naar eigen wens te maken. Het feit dat ik de afmetingen van het kussen onderschatte, waardoor de hoes net iets te klein werd, vergeeft ze me zelfs met de glimlach 😍
In de leeshoek lezen we zo veel mogelijk samen. Na enkele blaadjes zelf lezen, wisselen we zin per zin af, om zo het verhaaltje wat meer tempo te geven. En blijkbaar motiveert dat ook wel om zelf vlotter te lezen ...

Een beetje googlen en pinnen, bracht me verder bij het idee van een leesbingo. Een kaart met verschillende manieren om te lezen, die afgevinkt mogen worden zodra ze achter de rug zijn. En een volle kaart geeft recht op ... (zelf in te vullen). Je kan de 'leesmanieren' zo gewoon of zo gek maken als je zelf wil. Wij stemden zo goed mogelijk af op Dochterlief. En het sprak haar geweldig aan! Alleen al het idee om eens niet 'gewoon/saai' te lezen, leek al voldoende om er meer plezier in te krijgen.
Als bij toeval vond ik vervolgens het ideale leesboek, met de ronkende titel 'Lezen is leuk'! Hoe verzinnen ze het 😊 De verhaaltjes lijken heel erg op de boekjes, die Dochterlief van school meekrijgt. Maar toch heeft dit 'dikke' boek volgens haar mooiere prentjes en grappigere verhaaltjes (bijvoorbeeld over Fleur, die op Tom is 😊)
Maar wat er volgens mij écht voor heeft gezorgd dat ze lezen plots leuk is beginnen vinden ... 
Op een keer vertelde ik dat ik zelf wél heel graag lees. Dochterlief geloofde me niet, want ze zàg me nooit lezen. Toen legde ik uit dat ik meestal 's avonds in bed nog een beetje lees, voordat ik in slaap val. Dat vond ze zo fascinerend, dat we besloten haar het 'privilege' te geven na bedtijd nog tien minuutjes in een boekje te kijken. Ze vond het super! De eerste avond bleef het echt bij kijken in een boekje. De tweede avond hoorden we haar mompelend vanuit haar bed 'lezen'. En ze genoot ervan! Nog steeds! En sindsdien gaat het lezen plots een stuk vlotter. 

Wie weet, plundert ze binnenkort mijn boekenkast 😊

Hebben jullie nog tips om beginnende lezertjes op een plezante manier te ondersteunen? Want deze tips werken nu wel bij Dochterlief. Maar volgend jaar is Zoonlief aan de beurt. En die werkt volgens een compleet andere handleiding 😉 Alvast bedankt voor de ideetjes dus!

zaterdag 6 mei 2017

Contentement #7

Tijd voor een lijstje contentement ... jippie!

Met Manlief en Zoonlief een dagje gaan shoppen en geweldig genieten van de qualitytime alleen met mijn mannen.

Zelfs de tijd hebben om ook een (half) dagje alleen met Manlief op stap te gaan. 's Middags halsoverkop beslissen om tòch te gaan lunchen. En zo per toeval in een gezellige bistro terecht komen, met lekker eten (en ijsjes 😋) en grappige spreuken her en der. Ideale locatie om een beetje bij te kletsen over de belangrijke en minder belangrijke dingen des levens ...
Onze twee mevrouwen kip gaan ophalen en installeren in hun nieuwe thuis. Een verslag volgt binnenkort zeker!

Compleet onverwacht ook ander gevogelte kunnen verwelkomen. In een klein nestkastje, dat eigenlijk voor de sier naast onze keukendeur staat/hangt, woont sinds kort een koppel pimpelmeesjes. Intussen blijken ze ook kleintjes te hebben. Aan het gepiep te horen 😍
Plannen maken, fantaseren, bedenken, regelen, lijstjes opstellen en (gelukkig) ook dingen gedaan krijgen voor het communiefeest (en en passant ook zevende-verjaardag-feest) van Dochterlief.

Tijdens de voorbereidingen foto's bekijken van de afgelopen zeven jaar, vollopen met herinneringen en daar vollen bak van genieten.

Bij het shoppen voor Manlief in het pashokje tot de vaststelling komen dat ik eigenlijk toch wel een heel aantrekkelijke man in huis heb 😊

Merken dat Dochterlief het leren lezen eindelijk een beetje plezant begint te vinden. Over de zaken die daarbij geholpen hebben, later meer ...

Genieten van het 'tuinieren' in onze eerste eigen tuin. Met 'tuinieren' tussen aanhalingstekens, want hoewel de kinderen zwaar onder de indruk zijn van onze 'weetjes' over vogels, insecten en onkruidjes, kennen we er eigenlijk allebei nougabollen van 😊

En last but not least ... Een weekje zon tanken met de hele familie in Malaga en omgeving. Ik zou zeggen: een (foto)verslag volgt, maar 't is zó moeilijk om een selectie te maken ... 😉
Als ik het zo herlees, staat er precies nog veel op de blog-planning 😊 Iemand voorkeuren? Kippen, lezen of Malaga? You decide 😉

maandag 1 mei 2017

Sweet little baby Grace, met flamingo's

U had nog een deel 3 tegoed van het Flamingo-verhaal (zie hier voor deel 1 en deel 2). Dus bij deze...

Voor de eerste verjaardag van haar kleine prinses wilde mijn collega graag een flamingo-jurkje.
De stof was snel gevonden bij de Stoffenstraat: een oudroze viscose met zwarte (of donkergrijze, want de kleur is iets minder hard dan zwart) flamingo's. En ook over het modelletje moest niet lang nagedacht worden: Grace zou het zijn!
Het was voor mij de eerste kennismaking met viscose/polyester. En eerlijk, ik heb er stevig op gevloekt in het begin. Het leek alsof de stof telkens naar overal 'glibberde' behalve naar waar ik ze wou hebben. Ik vond het vooral niet evident om alles netjes recht geknipt te krijgen. Goed meten, véél speldjes gebruiken en vooral rustig de tijd nemen, bleken voor een goede oplossing te zorgen. Gelukkig!
En omdat ik intussen knoopsgaten durfde maken (dankzij de Sew Challenge), kwamen er ook mooie knoopjes op de rug van dit Grace-jurkje in dezelfde kleur als de flamingo's. Deze keer geen kamsnaps dus (in tegenstelling tot hier en hier) 😊
Voor de voering gebruikte ik een zalmroze licht katoentje. Ik verlengde de voering een ietsiepietsie, zodat die na het omzomen mooi over de tussennaad (de naad tussen bovengedeelte en rokje) van de buitenstof valt.
De kleine prinses kan binnenkort haar eerste verjaardag vieren, volledig in flamingo-stijl. Alvast een gelukkige hieperdepiep, kleintje!

maandag 24 april 2017

Let's sti(c)k together and Let's go (b)ananas

Na de Sew Challenge van Davina, lanceerde Marjolein van Flaflinko samen met Davina Let's sti(c)k together. Verschillende bloggers gaan aan het naaien aan de hand van drie dezelfde criteria.

Een eerste reeksje criteria voor deze uitdaging was de volgende:
         ↠ een stof die minstens een jaar in je bezit is,
         ↠ een ongebruikt patroon in je kast
         ↠ en zomer.
Van het stofje kocht ik iets meer dan een jaar geleden een halve meter, met het plan er een Gloriatop van te maken voor Dochterlief. Mijn overlockmachientje was toen juist geleverd en ik zou eens rap wat topjes maken. Gelukkig probeerde ik eerst een oefenstofje, want alles wat mis kon gaan, ging ook mis. (Tussen haakjes: dat lag volledig aan mezelf en haast en spoed en toestanden, het patroon is helemaal top 😉 en de samenwerking tussen mij en m'n overlock gaat ook stukken beter intussen) Maar dus ... Het mooie ananas-stofje belandde in de kast tot beter tijden. En voor ik het wist was de zomer weer voorbij, en was er geen nood meer aan topjes en/of ananas ...

Maar nu waren daar dus die criteria ... 'Zomer' deed me onmiddellijk terug naar de ananassen grijpen. Het Gloriapatroon van Griet lag niet letterlijk in mijn kast. Maar het was wel een ongebruikt patroon (het mislukte resultaat van mijn eerste ontmoeting met de overlock niet meegerekend). Alle criteria dus: check! En deze keer ging het naaien van de top van een leien dakje, hoera!
Het bleek echter niet zo evident om een bijpassend kledingstuk te vinden, op een jeans shortje na. Dus besloot ik er nog een rokje of shortje bij te maken. Omdat rokjes momenteel nog steeds een no-go zijn voor Dochterlief, werd het de Grasshopper tricot short uit Ottobre 3 van 2014. Zo was het 'ongebruikte patroon criterium' ineens gedubbelchecked 😊 Ik maakte een 104 met lengte 122 voor mijn bijna-zevenjarige spriet en liet, voor mijn gemak, de zakjes achterwege.
 Het bleek ideaal gerief om de toerist in uit te hangen aan de Costa del Sol tijdens de paasvakantie 😎
Ik zou er zowaar een beetje emotioneel van worden, als ik Dochterlief zo zie stralen en genieten ... Ze wordt echt al een heel madammeke 💗 ... en wat voelt ze zich top in haar ananastop!

Als je wil weten wat de andere deelnemers maakten aan de hand van dezelfde criteria, neem dan zeker ook eens een kijkje op hun blogs ...




Stof: Megan Blue Fabrics van bij De Stoffenstraat
Patroon: Gloriatop van Emma en Mona en Grasshopper short uit Ottobre 3/2014

woensdag 22 maart 2017

I feel like chicken tonight

Ken je die reclame nog? Het moet eind jaren 80, begin jaren 90 geweest zijn. Reclame voor één of ander sausje om je bord instant up te graden naar een allerheerlijkste maaltijd. Ofzoiets. In elk geval, er hoorde dat liedje bij, waarop iedereen met de armen als een kip begon te 'fladderen' ...
I feel like chicken tonight, like chicken tonight ...

Sinds ik met wat restjes stof en vilt deze kippetjes maakte, krijg ik dat liedje niet meer uit mijn hoofd ...
Eigenlijk was het plan één kippetje te maken als speldenkussen. Uiteindelijk vond ik ze zó schattig, dat ik een hele reeks maakte. Als (paas)decoratie staan ze ook niet mis, denk ik zo. 

En ik ben echt helemààl fan als ze ook nog eens paaseitjes meebrengen voor bij mijn theetje 😊
Als basis gebruikte ik deze handleiding, met een paar aanpassingen om de kipjes meer naar mijn zin te maken. Het knippen van de stof was het meeste werk 😊

donderdag 16 maart 2017

Contentement #6

Bij het zien verschijnen van een nieuwe aflevering van Gerhilde's Count your blessings en de heerlijke #happythings2017 foto's bij Jozefien en Barbara, besefte ik dat het al veel te lang geleden was dat hier nog eens wat contentement verscheen.

Niet dat er in die hele tussentijd geen contentement was, integendeel. Thank God! 😊 Dus bij deze een kleine bloemlezing uit de afgelopen twee maanden en een half...

Begin februari nam ik afscheid van de geweldigste collega's ever. Wat een heerlijkheid om zoveel warmte te mogen voelen (ondanks de vele emo-momenten). En toffe kado's te krijgen ... 😉

Als afscheid voor die collega's werd een tuinfeestje gepland. In februari. Op de 'grote dag' hadden we alle geluk van de wereld en kregen de allereerste warme lentezon kado.
We ontdekten voor het eerst de eerste krokussen en sneeuwklokjes in onze tuin. En we zagen op enkele dagen de hele struik forsythia in bloei komen.
Er worden volop voorbereidingen getroffen voor de kipjes die binnenkort bij ons komen wonen. Dat wordt één van mijn beste birthdaypresents ever! Ik heb er al zo veel goesting in ...  

Ook ons reisje naar Andalusië wordt stilaan meer concreet (over twee weken zijn we er eventjes tussenuit ... jihaa!)

Bij een spelletje uitbeelden probeerde Zoonlief met veel serieux iets duidelijk te maken. Helaas, niemand begreep wat hij bedoelde. Toen we het uiteindelijk opgaven en het antwoord vroegen, zei hij: "Een heks met Mickey Mouse oren, dat was nu toch duidelijk!". Euh ... ja?

In de sneeuwperiode (wat lijkt dat al lang geleden 😊) kregen we een iets beter zicht op de eekhoorn in onze tuin.
Af en toe (maar eigenlijk nog steeds veel te weinig) was er sprake van een (half) dagje quality time alleen met Manlief.

De twee oudsten zeggen op de meest onverwachte momenten, met een twinkeling in hun ogen, dat "het vandaag de allerleukste dag van altijd is" 💕 (Het zou een reclame voor Disneyland kunnen zijn, hihi).

De jongste begint bij alles, wat nog maar van ver iets weg heeft van muziek, vol enthousiasme met haar hele lijfje te dansen.

En waar ik nog geweldig blij van kan blijven worden: De geur van zonnecrème. Oh, en de geur van vers gewassen kinderhaartjes.

donderdag 9 maart 2017

Sew Challenge: over knopen en andere (k)nepen van het vak

De Sew Challenge van Woohoo by Davina is intussen weeral bijna twee weken lopende. De eerste editie volgde ik zonder zelf deel te nemen en met heel wat vertraging (wegens verhuis en allerlei andere drukte), maar genoot er des te meer van. Omdat ik momenteel iets meer tijd heb, besloot ik voor deze tweede editie het te wagen wél zelf eens deel te nemen...

Het lot bepaalde dat mijn partner in crime WenSJeWat werd. Een relatief nieuwe blogster, die de afgelopen weken wereldberoemd werd in blog- en naailand met de release van haar eigen Lena-dress patroon. Haar mooi vormgegeven blog vol vrolijke foto's, leuke teksten, en inspirerende naaisels is zeker en vast een bezoekje waard (meer zelfs ook 😉)!

De criteria die ik voor de Sew Challenge van Wensje doorgestuurd kreeg, waren:
  1.    Iets voor jezelf (mag in brede zin, hoeft geen kleding te zijn)
  2.    Een nieuwe techniek gebruiken, iets wat je nog nooit gedaan hebt.
  3.    Iets dat schreeuwt 'Het is lente'!
In eerste instantie moest ik even slikken (edit: achteraf gezien niet enkel in eerste instantie, haha). Op een handtas en een verkleedjurkje na, maakte ik nog nooit iets écht (als in 'een kledingstuk dat ook echt draagbaar is') voor mezelf. Ik besloot echter de 'challenge' letterlijk te interpreteren en dus wél voor kleding te gaan 😏 

Bij gebrek aan naailessen, heb ik jammer genoeg ook totaal geen kaas gegeten van technieken. Eigenlijk doe ik meestal maar wat, of gebruik ik héél braafjes alle instructies in een werkbeschrijving als houvast. Voor het criterium over de technieken informeerde ik dus even extra bij Wensje of ze daarvoor iets in gedachten had. "Nee, vooral iets wat maakt dat je sommige patronen vermijdt." Behalve een kledingstuk aanpassen aan mijn lijf zodat het enigszins past? Haha! Opties genoeg! Laten we dan maar op 'veilig' spelen en voor knoopsgaten gaan? Want ook dàt gebeurde hier nog nooit!

Om te beginnen leek het allemaal een strak plan...
Het lente-aspect besloot ik te zoeken in het patroon. Al snel kwam ik zo bij de Donna blouse uit La Maison Victor. Vorig jaar al heel populair (kijk bijvoorbeeld hier en hier of hier of daar). Na het zien van al dat schoons, kreeg ik er echt zin in én het model leek me eenvoudig genoeg voor mij... Leek, inderdaad.

Ondanks de waarschuwing, ongeveer op elke blog, dat het model ruim, heel ruim valt, koos ik toch de maat die de tabel aangaf. Slecht plan! Het leek wel of er een gigantische luchtbel op mijn rug meereisde 😩 Voor de mouwomslag volgde ik ook netjes de beschrijving. Eveneens slecht plan! Wat een gefrutsel om uiteindelijk rare kronkels te krijgen, die het model enorm lijken te verzwaren. Foto's van dit misbakselnaaisel zal ik u (en mezelf) besparen ...

In een poging nog één en ander te redden, vouwde ik dus de mouwen naar binnen. En voor de achterkant riep ik enkele hulplijnen in. Nepen maken (coupenaden in echt Nederlands) of een maat kleiner nemen, was het verdict. Nepen leken de snelste oplossing. Mijn schoonmoeder speldde de stof zodat ik maar gewoon te stikken had. Dacht ik ... want ergens ging er toch weer iets mis, waardoor er vreemde plooien ontstonden op de rug. De moed zonk me een beetje in de schoenen ...

Maar ... Wat er wél lukte: de knoopsgaten 😃 Toen ik begreep hoe het knoopsgatenvoetje moest gebruikt worden, liep het maken van een leien dakje! Hoera! Vanaf nu maak ik alleen nog kleedjes met knoopsgaten voor de dochters! Gedaan met die blinde ritsen! Kijk hoe schoon mijn aller-, allereerste knoopsgat is geworden 😊
Na een avondje vol zelfmedelijden en steun vanuit pinterest-quote-hoek ("Good enough is the new perfect!"), besloot ik toch nog opnieuw een poging te wagen. Ok, een uitstapje naar de stoffenwinkel 'omdat ik geen andere stof in huis had', hielp ook 😉 

Voor de tweede ronde koos ik lichtere katoen (een zalig Soft Cactusje), werkte ik de armsgaten af met een beleg, koos ik toch een maatje kleiner en knipte ik voor de zoom een centimeter extra om me het gefrutsel te besparen. Het resultaat? Oordeel vooral zelf ... 
Ongetwijfeld niet mijn meest flatterende bloesje, maar toch draagbaar genoeg om volgende maand een weekje mee naar Spanje te nemen.

En alsof het allemaal nog niet genoeg was geweest, begon de zon plots toch nog te schijnen! Zelfs zo hard dat alle foto's overbelicht zijn 😎 Maar omdat ik u al zoveel heb laten lezen, als beloning toch nog een paar fotootjes extra (die ook iets minder overbelicht zijn). Bijvoorbeeld van het mouwbeleg (waar ik nu wel content van ben).
En misschien nog eens wat knoopsgaten? De knoopjes vond ik trouwens weer in grootmoeders kastje, toevallig in exact hetzelfde blauw als de blauwe blaadjes in de stof 😊
En wat hebben we nu geleerd van deze Sew Challenge?
  • Een uitdaging op tijd en stond kan best leuk zijn. Hoewel ik hier thuis de afgelopen dagen waarschijnlijk minder scoorde op sfeer en gezelligheid dan anders 😉 Toch ga ik het 'riskeren' om me opnieuw in een challenge-avontuur te gooien, en wel dit.
  • Er zijn nog een heleboel toffe naaiblogs, die ik dringend moet gaan ontdekken (een overzicht van alle deelnemers van deze Sew Challenge vind je hier).
  • Meten is weten en dat probeer ik nu even niet meer te vergeten 😀
  • Foto's maken met de zelfontspanner in onze tuin geeft toch vooral de indruk dat ik een boomknuffelaar ben ... en zo staan poseren is alles behalve mijn favoriete bezigheid.
  • Knoopsgaten zijn de nieuwe blinde rits. Maar op nepen en andere knepen van het vak zal ik nog hard moeten oefenen. Excuses dus aan diegene die deze hele post heeft gelezen in de hoop nieuwigheden te ontdekken hier; die titel was enkel aandachttrekkerij 😐
  • Soft Cactus heeft de allerzaligste stofjes en ik ga nú een heel reeksje daarvan in een winkelkarretje klikken. Als beloning hè ...
  • Selfish sewing voelt stiekem keihard als verwennerij. Ondanks de bijhorende frustraties, wil ik ook dàt zeker nog een kans geven dus... Een Aster-truitje, zou dat haalbaar zijn?
  • En vanaf nu is mijn slogan definitief ...

Benieuwd welke criteria Wensje van mij kreeg en wat ze daarmee deed? Kijk zeker eens hier.

De andere blogsters, die deze week de uitdaging ook aangingen, zijn de volgende:


Veel lees- en kijkplezier!