maandag 24 april 2017

Let's sti(c)k together and Let's go (b)ananas

Na de Sew Challenge van Davina, lanceerde Marjolein van Flaflinko samen met Davina Let's sti(c)k together. Verschillende bloggers gaan aan het naaien aan de hand van drie dezelfde criteria.

Een eerste reeksje criteria voor deze uitdaging was de volgende:
         ↠ een stof die minstens een jaar in je bezit is,
         ↠ een ongebruikt patroon in je kast
         ↠ en zomer.
Van het stofje kocht ik iets meer dan een jaar geleden een halve meter, met het plan er een Gloriatop van te maken voor Dochterlief. Mijn overlockmachientje was toen juist geleverd en ik zou eens rap wat topjes maken. Gelukkig probeerde ik eerst een oefenstofje, want alles wat mis kon gaan, ging ook mis. (Tussen haakjes: dat lag volledig aan mezelf en haast en spoed en toestanden, het patroon is helemaal top 😉 en de samenwerking tussen mij en m'n overlock gaat ook stukken beter intussen) Maar dus ... Het mooie ananas-stofje belandde in de kast tot beter tijden. En voor ik het wist was de zomer weer voorbij, en was er geen nood meer aan topjes en/of ananas ...

Maar nu waren daar dus die criteria ... 'Zomer' deed me onmiddellijk terug naar de ananassen grijpen. Het Gloriapatroon van Griet lag niet letterlijk in mijn kast. Maar het was wel een ongebruikt patroon (het mislukte resultaat van mijn eerste ontmoeting met de overlock niet meegerekend). Alle criteria dus: check! En deze keer ging het naaien van de top van een leien dakje, hoera!
Het bleek echter niet zo evident om een bijpassend kledingstuk te vinden, op een jeans shortje na. Dus besloot ik er nog een rokje of shortje bij te maken. Omdat rokjes momenteel nog steeds een no-go zijn voor Dochterlief, werd het de Grasshopper tricot short uit Ottobre 3 van 2014. Zo was het 'ongebruikte patroon criterium' ineens gedubbelchecked 😊 Ik maakte een 104 met lengte 122 voor mijn bijna-zevenjarige spriet en liet, voor mijn gemak, de zakjes achterwege.
 Het bleek ideaal gerief om de toerist in uit te hangen aan de Costa del Sol tijdens de paasvakantie 😎
Ik zou er zowaar een beetje emotioneel van worden, als ik Dochterlief zo zie stralen en genieten ... Ze wordt echt al een heel madammeke 💗 ... en wat voelt ze zich top in haar ananastop!

Als je wil weten wat de andere deelnemers maakten aan de hand van dezelfde criteria, neem dan zeker ook eens een kijkje op hun blogs ...




Stof: Megan Blue Fabrics van bij De Stoffenstraat
Patroon: Gloriatop van Emma en Mona en Grasshopper short uit Ottobre 3/2014

woensdag 22 maart 2017

I feel like chicken tonight

Ken je die reclame nog? Het moet eind jaren 80, begin jaren 90 geweest zijn. Reclame voor één of ander sausje om je bord instant up te graden naar een allerheerlijkste maaltijd. Ofzoiets. In elk geval, er hoorde dat liedje bij, waarop iedereen met de armen als een kip begon te 'fladderen' ...
I feel like chicken tonight, like chicken tonight ...

Sinds ik met wat restjes stof en vilt deze kippetjes maakte, krijg ik dat liedje niet meer uit mijn hoofd ...
Eigenlijk was het plan één kippetje te maken als speldenkussen. Uiteindelijk vond ik ze zó schattig, dat ik een hele reeks maakte. Als (paas)decoratie staan ze ook niet mis, denk ik zo. 

En ik ben echt helemààl fan als ze ook nog eens paaseitjes meebrengen voor bij mijn theetje 😊
Als basis gebruikte ik deze handleiding, met een paar aanpassingen om de kipjes meer naar mijn zin te maken. Het knippen van de stof was het meeste werk 😊

donderdag 16 maart 2017

Contentement #6

Bij het zien verschijnen van een nieuwe aflevering van Gerhilde's Count your blessings en de heerlijke #happythings2017 foto's bij Jozefien en Barbara, besefte ik dat het al veel te lang geleden was dat hier nog eens wat contentement verscheen.

Niet dat er in die hele tussentijd geen contentement was, integendeel. Thank God! 😊 Dus bij deze een kleine bloemlezing uit de afgelopen twee maanden en een half...

Begin februari nam ik afscheid van de geweldigste collega's ever. Wat een heerlijkheid om zoveel warmte te mogen voelen (ondanks de vele emo-momenten). En toffe kado's te krijgen ... 😉

Als afscheid voor die collega's werd een tuinfeestje gepland. In februari. Op de 'grote dag' hadden we alle geluk van de wereld en kregen de allereerste warme lentezon kado.
We ontdekten voor het eerst de eerste krokussen en sneeuwklokjes in onze tuin. En we zagen op enkele dagen de hele struik forsythia in bloei komen.
Er worden volop voorbereidingen getroffen voor de kipjes die binnenkort bij ons komen wonen. Dat wordt één van mijn beste birthdaypresents ever! Ik heb er al zo veel goesting in ...  

Ook ons reisje naar Andalusië wordt stilaan meer concreet (over twee weken zijn we er eventjes tussenuit ... jihaa!)

Bij een spelletje uitbeelden probeerde Zoonlief met veel serieux iets duidelijk te maken. Helaas, niemand begreep wat hij bedoelde. Toen we het uiteindelijk opgaven en het antwoord vroegen, zei hij: "Een heks met Mickey Mouse oren, dat was nu toch duidelijk!". Euh ... ja?

In de sneeuwperiode (wat lijkt dat al lang geleden 😊) kregen we een iets beter zicht op de eekhoorn in onze tuin.
Af en toe (maar eigenlijk nog steeds veel te weinig) was er sprake van een (half) dagje quality time alleen met Manlief.

De twee oudsten zeggen op de meest onverwachte momenten, met een twinkeling in hun ogen, dat "het vandaag de allerleukste dag van altijd is" 💕 (Het zou een reclame voor Disneyland kunnen zijn, hihi).

De jongste begint bij alles, wat nog maar van ver iets weg heeft van muziek, vol enthousiasme met haar hele lijfje te dansen.

En waar ik nog geweldig blij van kan blijven worden: De geur van zonnecrème. Oh, en de geur van vers gewassen kinderhaartjes.

donderdag 9 maart 2017

Sew Challenge: over knopen en andere (k)nepen van het vak

De Sew Challenge van Woohoo by Davina is intussen weeral bijna twee weken lopende. De eerste editie volgde ik zonder zelf deel te nemen en met heel wat vertraging (wegens verhuis en allerlei andere drukte), maar genoot er des te meer van. Omdat ik momenteel iets meer tijd heb, besloot ik voor deze tweede editie het te wagen wél zelf eens deel te nemen...

Het lot bepaalde dat mijn partner in crime WenSJeWat werd. Een relatief nieuwe blogster, die de afgelopen weken wereldberoemd werd in blog- en naailand met de release van haar eigen Lena-dress patroon. Haar mooi vormgegeven blog vol vrolijke foto's, leuke teksten, en inspirerende naaisels is zeker en vast een bezoekje waard (meer zelfs ook 😉)!

De criteria die ik voor de Sew Challenge van Wensje doorgestuurd kreeg, waren:
  1.    Iets voor jezelf (mag in brede zin, hoeft geen kleding te zijn)
  2.    Een nieuwe techniek gebruiken, iets wat je nog nooit gedaan hebt.
  3.    Iets dat schreeuwt 'Het is lente'!
In eerste instantie moest ik even slikken (edit: achteraf gezien niet enkel in eerste instantie, haha). Op een handtas en een verkleedjurkje na, maakte ik nog nooit iets écht (als in 'een kledingstuk dat ook echt draagbaar is') voor mezelf. Ik besloot echter de 'challenge' letterlijk te interpreteren en dus wél voor kleding te gaan 😏 

Bij gebrek aan naailessen, heb ik jammer genoeg ook totaal geen kaas gegeten van technieken. Eigenlijk doe ik meestal maar wat, of gebruik ik héél braafjes alle instructies in een werkbeschrijving als houvast. Voor het criterium over de technieken informeerde ik dus even extra bij Wensje of ze daarvoor iets in gedachten had. "Nee, vooral iets wat maakt dat je sommige patronen vermijdt." Behalve een kledingstuk aanpassen aan mijn lijf zodat het enigszins past? Haha! Opties genoeg! Laten we dan maar op 'veilig' spelen en voor knoopsgaten gaan? Want ook dàt gebeurde hier nog nooit!

Om te beginnen leek het allemaal een strak plan...
Het lente-aspect besloot ik te zoeken in het patroon. Al snel kwam ik zo bij de Donna blouse uit La Maison Victor. Vorig jaar al heel populair (kijk bijvoorbeeld hier en hier of hier of daar). Na het zien van al dat schoons, kreeg ik er echt zin in én het model leek me eenvoudig genoeg voor mij... Leek, inderdaad.

Ondanks de waarschuwing, ongeveer op elke blog, dat het model ruim, heel ruim valt, koos ik toch de maat die de tabel aangaf. Slecht plan! Het leek wel of er een gigantische luchtbel op mijn rug meereisde 😩 Voor de mouwomslag volgde ik ook netjes de beschrijving. Eveneens slecht plan! Wat een gefrutsel om uiteindelijk rare kronkels te krijgen, die het model enorm lijken te verzwaren. Foto's van dit misbakselnaaisel zal ik u (en mezelf) besparen ...

In een poging nog één en ander te redden, vouwde ik dus de mouwen naar binnen. En voor de achterkant riep ik enkele hulplijnen in. Nepen maken (coupenaden in echt Nederlands) of een maat kleiner nemen, was het verdict. Nepen leken de snelste oplossing. Mijn schoonmoeder speldde de stof zodat ik maar gewoon te stikken had. Dacht ik ... want ergens ging er toch weer iets mis, waardoor er vreemde plooien ontstonden op de rug. De moed zonk me een beetje in de schoenen ...

Maar ... Wat er wél lukte: de knoopsgaten 😃 Toen ik begreep hoe het knoopsgatenvoetje moest gebruikt worden, liep het maken van een leien dakje! Hoera! Vanaf nu maak ik alleen nog kleedjes met knoopsgaten voor de dochters! Gedaan met die blinde ritsen! Kijk hoe schoon mijn aller-, allereerste knoopsgat is geworden 😊
Na een avondje vol zelfmedelijden en steun vanuit pinterest-quote-hoek ("Good enough is the new perfect!"), besloot ik toch nog opnieuw een poging te wagen. Ok, een uitstapje naar de stoffenwinkel 'omdat ik geen andere stof in huis had', hielp ook 😉 

Voor de tweede ronde koos ik lichtere katoen (een zalig Soft Cactusje), werkte ik de armsgaten af met een beleg, koos ik toch een maatje kleiner en knipte ik voor de zoom een centimeter extra om me het gefrutsel te besparen. Het resultaat? Oordeel vooral zelf ... 
Ongetwijfeld niet mijn meest flatterende bloesje, maar toch draagbaar genoeg om volgende maand een weekje mee naar Spanje te nemen.

En alsof het allemaal nog niet genoeg was geweest, begon de zon plots toch nog te schijnen! Zelfs zo hard dat alle foto's overbelicht zijn 😎 Maar omdat ik u al zoveel heb laten lezen, als beloning toch nog een paar fotootjes extra (die ook iets minder overbelicht zijn). Bijvoorbeeld van het mouwbeleg (waar ik nu wel content van ben).
En misschien nog eens wat knoopsgaten? De knoopjes vond ik trouwens weer in grootmoeders kastje, toevallig in exact hetzelfde blauw als de blauwe blaadjes in de stof 😊
En wat hebben we nu geleerd van deze Sew Challenge?
  • Een uitdaging op tijd en stond kan best leuk zijn. Hoewel ik hier thuis de afgelopen dagen waarschijnlijk minder scoorde op sfeer en gezelligheid dan anders 😉 Toch ga ik het 'riskeren' om me opnieuw in een challenge-avontuur te gooien, en wel dit.
  • Er zijn nog een heleboel toffe naaiblogs, die ik dringend moet gaan ontdekken (een overzicht van alle deelnemers van deze Sew Challenge vind je hier).
  • Meten is weten en dat probeer ik nu even niet meer te vergeten 😀
  • Foto's maken met de zelfontspanner in onze tuin geeft toch vooral de indruk dat ik een boomknuffelaar ben ... en zo staan poseren is alles behalve mijn favoriete bezigheid.
  • Knoopsgaten zijn de nieuwe blinde rits. Maar op nepen en andere knepen van het vak zal ik nog hard moeten oefenen. Excuses dus aan diegene die deze hele post heeft gelezen in de hoop nieuwigheden te ontdekken hier; die titel was enkel aandachttrekkerij 😐
  • Soft Cactus heeft de allerzaligste stofjes en ik ga nú een heel reeksje daarvan in een winkelkarretje klikken. Als beloning hè ...
  • Selfish sewing voelt stiekem keihard als verwennerij. Ondanks de bijhorende frustraties, wil ik ook dàt zeker nog een kans geven dus... Een Aster-truitje, zou dat haalbaar zijn?
  • En vanaf nu is mijn slogan definitief ...

Benieuwd welke criteria Wensje van mij kreeg en wat ze daarmee deed? Kijk zeker eens hier.

De andere blogsters, die deze week de uitdaging ook aangingen, zijn de volgende:


Veel lees- en kijkplezier!

dinsdag 21 februari 2017

Toffe t-shirts voor toffe jongens: raglanshirt met dino's

"Mama, je mag zelf kiezen hoe de t-shirt er uitziet. Als er maar dino's op staan!"

Aan het woord Zoonlief, die op kledingvlak al even kieskeurig is als op het vlak van eten 😃 Dus doen we hier af en toe wel van #hijvraagtwijnaaien en #toffetshirtsvoortoffejongens.

Zoonlief liet een beetje keuzevrijheid, dus ik ging voor een t-shirt met raglanmouwen. Dat wilde ik al lang eens een keer proberen. Omdat ik niet direct een patroon vond in mijn boeken, riep ik maar weer de hulp van Google in. Zo vond ik het gratis patroon bij De Dromenfabriek. Enkel maat 4-5 jaar is gratis, een aantal grotere maten zijn verkrijgbaar in de webshop. De 4-5 jaar bleek toevallig nog perfect te passen voor onze smalle vijfjarige zoon. De mouwen en het lijfje verlengde ik wel een stuk (alleen niet voldoende om nog tot na de lente toe te komen, vrees ik).
De zwart-witte dino-tricot vonden we samen bij de Stoffenstraat. De trouwe lezer herkent deze stof ongetwijfeld van hier 😉 Omdat ik nood had aan een streepje van iets anders tussen al dat dino-geweld, naaide ik witte elastische paspel tussen de mouwen en het voorpand. Discreet, maar het breekt voldoende, volgens mij... De afwerking van de halsnaad was niet zo simpel. Tricot plooien over zo'n smalle afstand, blijkt niet echt aan mij besteed 😀
Omdat Zoonlief heel duidelijke bestellingen opgeeft, is hij ook altijd dol enthousiast wanneer er een bestelling afgeleverd wordt. Passen en showen werden intussen al echte hobby's 😉 Vaak gaat dat gepaard met gekke-bekken-trekkerij (vandaar de vreemde dubbele kin) ... 
 ... en dramatisch theater (Zoonlief doet alsof hij zelf een dino is, die tegen de muur omhoog kruipt).
De t-shirt gaat van lijfje naar wasmachine en terug. En da's een goed teken naar 't schijnt ... 😉